تبلیغات
اعتدال
12:04 ق.ظ
49
امام شناسی (3)
دلایل حقانیت امام علی (ع) از قرآن و کتب اهل سنت

                                  
سوره هل أتى

مجاهد از ابن عباس درباره شأن نزول این سوره چنین روایت کرده است:

حسن و حسین علیهماالسلام بیمار شدند . رسول خدا صلى الله علیه و آله و همه مردم به عیادت آمدند و به على علیه السلام گفتند: یا اباالحسن، کاش بر اى فرزندانت نذرى مى کردى! على گفت : اگر شفا یافتند، براى سپاس از خداى عزوجل، سه روز روزه مى گیرم. فاطمه علیهاالسلام و خادم آنها، فضه، نیز چنین گفتند . حسن و حسین علیهماالسلام شفا یافتند، و چون در خانه آل محمد صلى الله علیه و آله توشه اى نبود، على علیه السلام نزد شمعون رفت و سه پیمانه جو قرض گرفت و به خانه آورد . فاطمه علیهاالسلام با یک پیمانه آن نان تهیه کرد . على علیه السلام با رسول خدا صلى الله علیه و آله نماز گزارد و به منزل بازگشت و غذا را فراروى خود نهاد . مسکینى در خانه آمد و گفت : سلام بر شما اهل بیت محمد، من مسکینى مسلمان زاده ام، غذایم دهید تا خدا از سفره هاى بهشت غذایتان دهد. على علیه السلام دستور داد تا غذا را به او بدهند و در آن روز و آن شب چیزى جز آب نخوردند.
روز دوم فاطمه علیهاالسلام یک پیمانه دیگر آرد کرد و با آن نان فراهم ساخت، و چون غذا را فراروى خود نهادند، یتیمى سر رسید و بر در خانه ایستاد و گفت : سلام بر شما اهل بیت محمد، یتیمى از اولاد مهاجرانم که پدرم شهید شده است. غذا را به او دادند و یک روز دیگر خویشتندارى کردند و جز آب نخوردند.
روز سوم فاطمه علیهاالسلام پیمانه باقیمانده را برگرفت و آرد کرد و نان پخت. على علیه السلام با پیامبراکرم صلى الله علیه و آله نماز گزارد و بازگشت، و چون غذا را فراروى خود نهاد، اسیرى بر در خانه ایستاد و گفت : سلام بر شما اهل بیت نبوت، اسیرمان مى کنید و غذایمان نمى دهید؟ غذایم دهید که من اسیرم . غذا را به او دادند و سه روز و سه شب خویشتندارى کردند و جز آب نخوردند . رسول خدا صلى الله علیه و آله نزد آنان رفت و شدت گرسنگى آنها را دید. خداى سبحان این آیات را فرو فرستاد:
یُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَیَخَافُونَ یَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِیرًا وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلَا شُكُورًا   (سوره انسان-آیات  7و 8 و 9)
<< (ابرار) به نذر خود وفا مى کنند و از روزى که شرش فراگیر است مى ترسند، و غذاى خود را به پاس دوستى خدا به مسکین و یتیم و اسیر مى خورانند و مى گویند شما راتنها به خاطر خدا اطعام مى کنیم و هیچ پاداش و سپاسى از شما نمى خواهیم.>>

(ابن اثیر، اسدالغابه، ج ٥، ص ٥٣٠)



طبقه بندی: امام شناسی،